Hipokrytka

Bo gdy już będę szczęśliwa, to w tym amoku nieznanym
nie chcę o wszystkim co złe
- dane mi bylo zapomnieć.
By w próżności swej i zadufaniu
znów drogi nie zgubić.
Bo czy raz kolejny sił mi starczy?
by błąkać się znów
po bezdrożach
samotnych i zmiennych
niczym pustynia.
Czy próżnosci są sobie równe?
W nieszczęściu z obawy o dni lepsze
a w szczęsciu ze strachu, ze sie je straci?!
Jakaż fałszywa cnotliwosc przeze mnie przemawia!
Logicznie ma racje bytu
-etycznie się w głowie nie mieści.
Dlaczego więc hipokryzja w odruchy bezwarunkowe wpisana nie jest?
- jak oddychanie.
człowiek praktycznie bez niej nie istnieje!
- niczym bez powietrza.

ć.

Szuflada

1, 2, 3 start!

Bywa, że masz w głowie myśli tak dużo, iż się zwyczajnie nie mieszczą. I serce emocjami szarpane. 

A dusza... dusza się ciągle z sumieniem przepycha i łzy leje, gdy w czarno białym dualizmie istnienia błędy popełnia. A ono ją ciągle obrzuca nagłymi wyrzutami sumienia.

I ciało... ciało to wszystko pomieścić próbuje, lecz pęka czasami. Wylewa w trudu pocie nadmiary myślenia na papier,a słowa ciekną przez palce atramentowym kolorem. Formują się w zdania, wersy, zwrotki by być dowodem istnienia abstrakcyjnego myślenia- ja.

A ona... ona to zbiera i mieści, czasami czyta, układa. Pozwala Ja poprawiać w nich całe treści. Zmieniać, skracać, przecinki dostawiać, wygodnie się w niej domowić, rymować i koniec końców puentować .   

A ja... ja dziś chcę wam ją przedstawić:

Oto ona szuflada...

ć.